“Ne şeriat ne darbe” dedi Prf.Dr.Türkân Saylan , inanmadılar zulüm yaptılar. Şimdi Genelkurmay Başkanı çıkıp buna benzer ifadeler kullanıyor, özellikle altını çizerek yine inanmıyorlar !  Cumhuriyet Mitinglerini yapanlar hukuk’a aykırı bir şekilde tutuklandı, arandı, gizli tanık ifadeleri ile suçlarını bilmeden halâ yatıyorlar. TSK bilinçli ve örgütlü bir biçimde yıpratılmaya çalışılıyor. 

Taraf Gazetesinde çıkan bir haber üzerine derhal yargıya gidenler, Deniz Feneri davasında suskun kalıyor. Telefonla yapılan ihbarları bile ciddiye alıp kazı yapan,  sabahın  5 inde insanları yatağından kaldırıp götürenler, Ocak ayında Alman Savcıların adres gösterdiği şirketlerle ilgili kıllarını kıpırdatmadığı gibi, delillerin karartılmasına da adeta hukuki süreci başlatmayarak yardımcı oluyor. Bu nasıl bir demokrasi anlayışıdır ?

 AKP’nin kapatma davasında AKP suçsuz bulunmadı. Suçlu bulundu ki para cezası verildi. Recep Tayyip Erdoğan 1995 yılında yaptığı konuşmasında ; “Laiklik elden gidiyor diyorlar. %99 ‘u Müslüman olan bir ülkede çoğunluk istiyorsa elbette ki gider.” diyor, sonra “Lâikliğe aykırı fiillerin odağı haline geldiği” için kurucusu bulunduğu parti hakkında kapatma davası açılınca mağduru oynuyor ! Hatırlayalım kapatma davası dosyasını destekleyen belgeler nelerdi .. 

Recep Tayyip Erdoğan , AİHM’nin türban kararını değerlendirirken yaptığı açıklamasında ;

“Türban konusunda mahkemenin söz söyleme hakkı yoktur. Söz söyleme hakkı din ulemasınındır.” demişti. 

TBMM’si başkanlığı döneminde Bülent Arınç bir konuşmasında “Lâikliğin tanımı yeniden yapılmalı.” demişti. 

Bunlar iceberg’in su üzerinde ki kısmı. Daha derinlere inecek olursak Fetullah Gülen’in  Devlet kurum ve kuruluşlarında ne denli örgütlü bir şekilde hareket ettiği apaçık ortadadır.

Bu bilgilere ulaşmak hiç de zor değil. Yeter ki Sayın Fikri Sağlar’ın söylediği gibi “Gözlerimizle düşünüp, kulaklarımızla karar vermeyelim.” aklımızı, mantığımızı kullanalım. 

Dr.Necip Hablemitoğlu ‘nun KÖSTEBEK isimli kitabında her şey açık seçik ortadadır. Kitabı tamamlayamadan 18 Aralık 2002 ‘de öldürülmüştür. Kitaptan küçücük bir bölümü aktarmak istiyorum. 

“Devlet, Fethullah Gülen’i son dönemde ortaya çıkan kasetleriyle mi tanıyor? Emniyet Genel Müdürlüğü’nde 8 yıl önce yaşanan bir operasyon, bu soruyu yanıtlıyor… Operasyonun ilginç bir öyküsü var… Her şey, 1991 yılının Haziran ayında dönemin İçişleri Bakanı Mustafa Kalemli’nin, Emniyet Genel Müdürlüğü’ne Ünal Erkan’ı atamasıyla başlıyor. Erkan göreve gelir gelmez en fazla Polis Akademisi’yle ilgili şikâyetlerle karşılaşıyor. Daha önce Polis Koleji’nden mezun olanların devam edebildiği Polis Akademisi’nin ilk ve son sınıflarına, yapılan bir düzenleme ile dışarıdan da öğrenci alınmasından yakınılıyor. Hatta dışarıdan alınanların çoğunluğunun belli bir tarikatın üyesi oldukları ileri sürülüyor. Şikâyetlerde, ‘mezun olacak tarikata mensup seçme öğrencilerin’ Emniyet’in istihbarat, personel, muhabere birimleri ile polis okullarına atanacakları da ileri sürülüyor. Bir gün saat 23.30′da Bakan Kalemli ve Genel Müdür Erkan’a şu şikâyet ulaşıyor: ‘Polis Akademisi’nde gece saat 24.00′te mezuniyet kura çekimi yapılacak. İşin içinde sahtekârlık var. Tarikat mensupları önemli yerlere atanacak’. Erkan, inanmak istemiyor, gece yarısı kalkıp Akademi’nin yolunu tutuyor. İçeri girdiğinde şikâyetin doğruluğu ortaya çıkıyor. Mezuniyet kura çekimi yaptıranları masadan kaldırıyor ve kendisi oturuyor. Kuraya gelen öğrencilerin listesini incelediğinde, bazılarının karşısında işaret bulunduğunu görüyor. Masanın altında ise iki ayrı kura torbası… Kura torbalarının birinin içinde Emniyet’in istihbarat, personel, polis kolejine ilişkin yerler çıkıyor. Diğer torbada ise, karakollar ve diğer sıradan görev yerleri… Kurasını çekmiş olan ve karşısında işaret bulunan öğrencileri tek tek inceliyor. Hepsinin daha önce ayarlanmış torbadan kuraları çektiği ortaya çıkıyor. Öğrencilerin Akademi’ye girişlerini araştırdığında, yüzde 90′ının kolej kökenli olmadığını, son anda yapılan düzenlemeye göre Akademi’ye birinci sınıftan veya son sınıftan katıldığını tespit ediyor. Bu öğrencilerden bazılarını sorguya çekiyor. Öğrencilerden biri şu itirafta bulunuyor: ‘Biz Karşıyaka Semti’nde Fethullah Gülen Hocaefendimizin açtığı ışık evinde toplanırız. Orada eğitim alırız…’ Erkan, Karşıyaka’daki adrese baskın yaptırıyor. Verilen bilgilerin doğruluğu ortaya çıkıyor. Evde Fethullah Gülen’e ait kitaplar, video kasetler ve başka bazı yayınlar bulunuyor. Geniş çaplı bir operasyon başlatıyor. İşin sorumluları hakkında soruşturma açtırıyor ve mahkemeye sevk ediyor. Erkan, 9 ay görevde kalıyor, ardından Olağanüstü Hal Bölge Valiliği’ne atanıyor. Aradan geçen zaman içinde o dönemde görevden el çektirdiği kişilerin hemen hepsinin Emniyet’e döndüklerine tanık oluyor. Hem de bugün birçoğu kritik noktada oturuyor. Açtırdığı soruşturma dosyaları ise kayboluyor…” (154). 

Yaklaşık 300 sayfalık bu kitapta çok zengin bir arşiv kullanılmıştır. 

Bu gün yaşadığımız olaylar tesadüf değildir. Türk Silahlı Kuvvetlerinin karşısına Emniyet Teşkilatı çıkarılmakta, kurumlar arası polemik yaratılmaktadır. Tek işgal edemedikleri kale “Yüksek Yargı”dır. Adalet, Emniyet, Eğitim, Üniversiteler, Sağlık sektörü ,YÖK ellerindedir. Halâ “bize bir şey olmaz.” diyenler, hukuksuzluklara ses çıkartmamaktadır. 

Mustafa Kemal Atatürk ‘Türkiye Cumhuriyeti şeyhler, dervişler, müritler ve meczuplar memleketi olamaz’. demişdi. Ne yazık ki şu an yaşadığımız sancıların nedeni ; Atatürk Devrimlerinden dönüş sürecinin çoktan başlamış olmasıdır. 

Birlik, beraberlik içinde, akıl mantık yetimizin en üst noktada olması gereken bir dönemden geçiyoruz. Sayın Genelkurmay Başkanımızın Basın toplantısı yapacağı tarihten bir gün önce, gece yarısı kabul edilen önergenin konusu -askerlerin sivil mahkemelerde yargılanması- ydı ve bundan Genelkurmayın haberi yoktu… Nerde kurumlar arası diyalog ? Üstelik bu önerge hukuk’a ve kanunlara aykırı. 

Hadiselere bir bütün olarak bakıp, okuyarak, araştırarak, tarafsız bir şekilde değerlendirme yaparak bu Ülkeye ve Cumhuriyet’e sahip çıkmamız gerekiyor. Başka Türkiye yok. Yaz aylarının rehavetine kapılmadan her zamankinden daha çok duyarlı olmamız gerektiğine inanıyorum… 

Saygılarımla. 

28.Haziran/2009

Kaynak: www.neciphablemitoglu.com/kostebek/33.htm

              Köstebek

Gel beraber ağlayalım sabah olmadan
Damla damla bir zehir karışsın kanımıza
İnsanları affedelim, yaşamayı sevelim
Sonra insan yaratıldığımıza zavallılığımıza
Gel beraber ağlayalım

Ne aradık, ne bulduk bu yeryüzünde
İnan sevdiğim bizi aldattılar
Sonunda yapayalnız kaldık neyleyim
Gel, dünya duruncaya kadar, ölünceye kadar
Gel beraber ağlayalım

Ümit Yaşar Oğuzcan

Doğarken mi başladi  benim son yolculuğum ?
Ondan mi öyle  geçti o garip çocukluğum ? 
Masallarla düşlerle beni hep aldattilar
Yaşadigim; en büyük yalandi biliyorum
Boşluğu  kucaklardim  uzatsam ellerimi
Düşsem diye  beklerdi  pusuda bir  uçurum
Kol gezerdi   çevremde  acilar ölüm gibi
Ben ondan böyle kaldim, ondan karardi ruhum
Yağmur mu yağmazdi ne, tarlalar mi çorakti ?
Neden hiç yeşermedi serptigim  onca tohum ?
Şimdi ölen bir şey  var içimde azar azar
Ha söndü  ha  sönecek  yillar önce   yanan  mum
Susmayin biliyorum, ben bir  yalan dünyada
Gürültülü  yaşadim, sessizce ölüyorum…

Ümit Yaşay Oğuzcan

Bu yazıyı yazarak, onun yapmak istediği şeye alet olduğumun farkındayım! Gündem yaratıp, kaybettiği popülaritesini kazanmaya çalışıyor. Mutlaka son sevgilisi ile arasında ters giden bir şeyler vardır.

1982 yılında Bulvar Gazetesi’nin düzenlediği yarışmada, boşanmış olması (19 yaşında) kurallara aykırı olduğu için tacı alındı. Bu skandal ona şöhret yolunu açtı. Tuhaf ülkemin tuhaf insanları onu buralara taşıdı. Şansını da yadsımamak gerekiyor elbette.

Yıllardır sansayonlarla gündemde kalabilmeyi ben zekâ olarak yorumlamadım hiç bir zaman. Zeki kadın ile hırslı kadın birbirinden farklı şeyler. Zeki kadın, akıl oyunları oynarken kendinden ödün vermeyen kadındır. Hırslı kadın zekî değilse, olmayan sesine rağmen bir klip çekerek poposunu sallar, dekoltesini açar o cd’yi sattırır! Elbette ki bazı insanlar ve meslek grupları için ‘kendinden ödün vermek’ farklı açılımları olan bir kavram! Kimin ne anladığı farklı.

Hep söylediğimiz, tartıştığımız bir konu var. Toplumun gözü önünde ki rol model insanlara düşen sorumluluk çok ağırdır. Evli bir erkekle gözler önünde aşk yaşamak, 3 aylık hamile nikâh masasına oturmak, bir show programı esnasında konuğun poposunu ellemek, durması gerektiği yeri bilmediği için konuşmacı olarak katıldığı bir üniversitede(!) haddinin bildirilmesi, skandallarla anılan bir aile, mastürbasyon sahnesi ile perçinlenen bir şöhret!
Adı geçtiğinde hatırlananlar bunlar. “Salkım Hanımın Taneleri” en son akla geliyor, aldığı ödüller de…

Şimdi yeni konu “Evli erkek arada bir aldatmalı.”

“Aldatılma oyunu hoşuma gidiyor. Kadınlar aldatmak konusunda erkeklerden daha beter. Sanmayın ki, sadece siz yapıyorsunuz bu işleri. Kocasını aldatmasa bile onun o noktaya geleceğini en azından hissediyor kadın. Onu o noktada ya tutuyor ya bırakıyor. Kadın o noktada istediği gibi oynuyor. Biraz da kadın da sıkıldıysa bu işten, hele ki işi olan, para kazanan bir kadınsa, ipin ucunu bırakıyorsun tabi. Sonunda kadın aldatılmış olarak kalıyor olabilir. Bu beni hiç rahatsız etmiyor. Ayrıca aldatılabilirim de. Belki bu beni kamçılayan da bir şeydir. Erkeklerin “arada bir” aldatmaları evliliğin gidişatını olumlu etkiler (!) Bunu erkek olarak, başka bir kadınla arada bir zevklendirmek. O tür erkekler evliliklerinde daha mutlu oluyorlar. Ben kadınlara da söylüyorum, bırakın arada bir yapsınlar. Yapsınlar -ama siz duymadan sizi rencide etmeden- çünkü erkek ve kadın bir süre sonra sıkılıyor.”

Siz izin verdiniz yaptı ve evliliğiniz olumlu etkilenmedi. Başka bir kadınla sizi aldatması sizin tabirinizle ‘erkeği zevklendirmek’ oluyormuş ama görüldüğü kadarıyla zevlenmemiş de.. Kısacası; insanlar ağzına geleni söylemeden önce iki dakika düşünecekler. Sizin evliliğiniz ve yaşamınız çok başarılı, çok inandırıcı, güvenilir ve örnek bir tablo oluşturur da siz bu sözleri göğsünüzü gere gere sarf edersiniz. Değilse neden konuşursunuz? Yazımın en başında yazdığım nedenlerden ötürü….

Kadının bir gururu, onuru olmalı. Aldatılmak, aldatanı da aldatılanı da rahatsız etmiyorsa o ilişki bitmiş demektir. Kendilerine ve birbirlerine olan saygıları ve beraberinde bir çok şey tüketilmiş demektir. Bunu olması gereken, olabilir, mutlaka olmalı şeklinde lanse etmek ise bazılarına göre ‘doğru söylüyor, toplumun gerçekleri’ diye algılanırken, bazılarına göre de ‘ trübünlere oynamak, mutsuz olduğu için saçma sapan fikirlerle insanları mutsuzluğa sürükleyerek bundan beslenmek’ olarak algılanıyor.

Bu toplumun içinde yaşayan kadınlar, bu toplumun gelenek görenek, etik ve sosyal toplum kurallarını hiçe sayamazlar, saymamalılar. Hele anne misyonları varsa. Eşinden ayrılan, belli bir yaşa gelmiş kız yada erkek çocuğu olan her kadın; mesleği, sosyal statüsü ne olursa olsun özel yaşamında dikkatli olmalıdır! Bir kadının erkek arkadaşı olabilir, dilediği gibi yaşarda. Fakat bir annenin evlâdına bırakacağı en büyük miras iffetidir! Sevilmek, sayılmak anlamını taşımaz. İnsanların saygı duyması için bazı kriterler vardır. Yaşam şekli, yaptıkları, alt yapısı, kişiliği temel ögelerdir.

Söylem ve yaşam şekillerinizi, kendi doğrularınızı ‘kanıksatmaya’ çalışmayın. Bu toplum daha fazla deformasyonu kaldıracak halde değil.

Nur Zeynep Çelik.

DENİZ GEZMİŞ; 

“Ankara 1 no’lu askeri mahkemesinin 9.10.1971 tarih ve 971-23 karar sayılı hükmü ile T.C.K 146-1 maddesi uyarınca ölüm cezasına mahkum edilmiştir.”

 12 Mart 1971 muhtırasından sadece altı gün sonra Sivas’ın Gemerek ilçesinde yakalanıp Ankara’ya getirilen Deniz Gezmiş’i sorgulayan kişi Ankara DGM başsavcısı Nusret Demiral’dı. Başsavcının baktığı davalardan en çarpıcı olanı ; 37 kişinin öldüğü Madımak Oteli’nin yakılması soruşturmasını (Sivas davası) yapan, dokunulmazlıkları kaldırılan Demokrasi Partili (DEP) milletvekillerini Meclis’te gözaltına aldırıp tutuklattı.(!) Ya diğer failler ? 

Nusret Demiral’ın Ankara DGM Başsavcısı olduğu dönemde 1988’de Özal’a yapılan suikast girişimi başta olmak üzere yarısı ölümle sonuçlanan 15 civarında suikast meydana geldi. Demiral’ın görev süresi boyunca bu olayların hiçbiri aydınlatılamadı. Sadece Özal suikastının faili Kartal Demirağ yakalandı. (!) 

Deniz Gezmiş hakkında 11ayrı suçlama vardı. Bunlar arasında ABD Büyükelçisi Kommer’in arabasının 6 Ocak 1969 günü Ortadoğu Teknik Üniversitesi’nde (ODTÜ) yakılması; bir erin ölümü ile sonuçlanan ODTÜ kampüsündeki çatışma; hacze giden avukat ve polislerin Sevim Onursal’a ait evde silah zoruyla alıkonulup bağlanması; 25 Ağustos 1969 günü bindikleri taksi şoförünü (Mesut Erdinç) kendilerini ihbar etmesin deyip ağzını bantlayarak küvete koyduktan sonra orada unutup ölümüne sebebiyet vermek; 29 Aralık 1969’da ABD büyükelçiliği önündeki polis noktasını tarayıp polisleri yaralamak gibi olaylar vardı. Nusret Demiral bu 11 olayı saydıktan sonra, “İfadeni alacağız.” deyince Deniz Gezmiş, “Faşist cumhuriyet savcılarına ifade vermem.” cevabını veriyordu. 

Demiral ,18 Mart 1971 günü saat 19.25 itibariyle 7 saat süren sorgulama sonucunda Gezmiş’in söylediklerini tutanağa şöyle geçirmiş: “Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu bugün Türkiye’de emperyalizme karşı bağımsızlık mücadelesi veren ve ülkenin bağımsızlığının ancak silah zoruyla sağlanacağına inanan ve bu yolda silahlı mücadele yapan bir örgüttür. Bu örgütün herhangi bir örgütle ilişkisi bulunup bulunmadığı ve bu örgütün bir mensubu olup olmadığım hususuna cevap vermeyeceğim. Ben bu örgütün savaşçısıyım. Örgütteki rolüm ve çalışmalarım hakkındaki suale de cevap vermiyorum.”

İmza Deniz GEZMİŞ. 

Oysa ki bu tutanağın altına imza atan Deniz Gezmiş , infaz gecesi yeşil parkası ile fotoğrafını çeken gazeteci Ergun Konuksever’e “Ben hiç kimseye kıyamadım, askere ateş etmiş değilim…`” der. 

Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının o güne kadar, hiçbir cinayetleri olmamış, adam öldürmekten aranmamışlar, en ağır suçları banka soygunu  olmuştu.Ama nedense o dönemdeki iktidar, bu işi aklına takmıştı. Bu 3 gencin asılmasına önceden karar vermişti, daha idam öncesinden birtakım hazırlıklar yapılıyordu. Çukurlar açılmıştı… 3 mezar çukuru hazırlanmıştı… 

Ergun Konuksever ; davada mahkeme başkanı olan subay Ali Elverdi`nin hayatının karanlıklar içinde olduğunu belirterek, davanın bu yönüyle de şaibeli olduğunu söylemektedir.

`Amaçları bir an evvel bu işi bitirmek, ne kadar çabuk işi bitirirsen o kadar kafan rahat eder anlayışındaydılar` diyen Konuksever, idam kararının resmi gazetede yayımlanır yayımlanmaz hemen o gece gerçekleştirildiğini anımsatır. 

Göz göre göre idama giden bu gencecik insanlar, idealleri uğruna ölüme giderken bile dimdik bir duruş sergilediler.

İnfaz savcısı “Haydi” der. Deniz’in botlarının bağcıkları çözüktür. Görevlilere ‘ bağcıkları bağlayın.’ der.” Avukatlarına bakar, vedalaşır ‘  Cezaevinden yangından mal kaçırırcasına, kaptılar bizi. Postallarımın bağını bağlamaya bile zaman bulamadım. Bari şimdi bağlasınlar. Asıldığımda, postallarım ayağımdan düşsün istemiyorum.’ Der.

“Hosçakalın. Herkese, bütün devrimcilere selam…”  Gardiyanlar kolunu tutarlar. ‘Bırakın’ diye bağırır.‘Bırakın, kendim giderim!’  Koridorları geçerken arkasından 20-30 kişi yürüyordur. Avluya çıkarlar.Deniz ,duvar dibine kurulmuş ve hafif aydınlatılmış darağacına doğru yürür. Önce masaya; ardından, tabureye çıkar. Başını öne uzatarak ilmiği kendi boynuna geçirmek ister. Başaramaz. Cellat, ilmiği iki eliyle çekip, genişletir, boynuna geçirir.

‘Yaşasın tam bağımsız Türkiye, yaşasın halklar, yaşasın işçiler, köylüler… Kahrolsun emperyalizm’ olur son sözleri…

Savcı, “Çeeeek” diye bağırır. Cellat öne atılıp, tabureyi çeker!

Bu kadar !

Kimseyi öldürmemişlerdi. Ülkelerini canlarından çok sevmişlerdi. Atatürk devrimlerine ihanet etmemişlerdi.

Tek istedikleri sınıfsız, sömürüsüz bir dünyaydı.

Bu gün adam öldürenleri , banka soyguncularını, yolsuzluk yapanları ‘hafifletici nedenlerle’ serbest bırakanlar, Deniz ve arkadaşları  bu gün yaşıyor olsalardı İmralı’da ki bebek katili, terminatörle aynı cezaya çarptırırlardı. İnfaz kararları Mecliste oylanırken iki elini birden havaya kaldıran kişi bu gün “Soğuk savaşın talihsiz olaylarından biri”yorumunu yapıyor .(!)

Deniz Gezmiş ve arkadaşları silahlı örgüt kurup, gasp ve adam kaçırma eylemleri yaptıkları için suç işlemişlerdi ve bu suçun da elbette bir karşılığı vardı. O dönemde ki  TCK’nın 168. maddesine göre ‘Silahlı çete’ suçu oluşturabilirdi. Bunun da cezası 10 yıldan başlamak üzere ağır hapis cezasıydı.  Ancak doğru yorumlanmadığı için TCK 168 yerine 146`ncı maddeden idam cezası ile cezalandırmaları uygun görülmüştü. Aynı dönemde Ankara 1 Numaralı Sıkı Yönetim Mahkemesi ile Askeri Yargıtay’dan bazı hakimler de benzer bir davada bu gerçeğe işaret ederek, işlenen suçun 146 değil, 168`inci madde kapsamına girmesi gerektiğine işaret etmişlerdi. Fakat 12 Mart yönetimi, olaya bu şekilde bakan mahkemeye tahammül edememiş ve söz konusu mahkemeyi lağvetmişti.

Meclisin onayına sunulan “mahkemeden verilen idam cezasının , infaz edilip edilmemesine” ilişkindir. İnfaza oy verilmediği takdirde, hükümlünün serbest kalması gibi bir şey söz konusu değildi. Adı geçen kişiler hükümlü olmaya devam edecekti. Oylamada `evet` oyunu kullananlar idamın infazını kabul ettiler.

Denizciğim bu gün yaşıyor olsaydınız her türlü haksızlığa, hukuksuzluğa karşı çıkar, yine ön saflarda yerinizi alırdınız. Bu düşünce de olduğunuz için herkesin korkulu rüyası oldunuz. Sizler sözde kahramanlık yapmadınız. Sözde Vatansever değildiniz. 6.filoya “Hayır” dediğiniz gün, sonun başlangıcıydı zaten. Antiemperyalist düşünceyi savunduğunuz , halkların özgürlüğü, faşizme ‘hayır’, hak, hukuk,eşitlik dediğiniz gün  idam kararınızın altını kendiniz imzalamıştınız zaten.

Bu gün yaşadıklarımıza baktığımda  içim acıyor. Ruhlarınız şad, mekanlarınız cennet olsun…

 Nur Zeynep Çelik