Sessizce Ölmek
Doğarken mi başladi benim son yolculuğum ?
Ondan mi öyle geçti o garip çocukluğum ?
Masallarla düşlerle beni hep aldattilar
Yaşadigim; en büyük yalandi biliyorum
Boşluğu kucaklardim uzatsam ellerimi
Düşsem diye beklerdi pusuda bir uçurum
Kol gezerdi çevremde acilar ölüm gibi
Ben ondan böyle kaldim, ondan karardi ruhum
Yağmur mu yağmazdi ne, tarlalar mi çorakti ?
Neden hiç yeşermedi serptigim onca tohum ?
Şimdi ölen bir şey var içimde azar azar
Ha söndü ha sönecek yillar önce yanan mum
Susmayin biliyorum, ben bir yalan dünyada
Gürültülü yaşadim, sessizce ölüyorum…
Ümit Yaşay Oğuzcan
